خریدار لوله داربست

لوله‌های داربست، بخش‌های فلزی لوله هستند که برای ساخت داربست استفاده می‌شوند، که یک سیستم پشتیبانی است که خارج از ساختمان‌ها و سازه‌های در حال ساخت نصب می‌شود. داربست به کارگران این امکان را می دهد تا با بالا رفتن از این سازه های موقت و ایستادن روی سکوها، به سطوح بالایی ساختمان یا سازه دسترسی داشته باشند. لوله‌های داربست دارای طول‌های مختلفی هستند، بنابراین ساختار داربست می‌تواند متناسب با یک کار خاص سفارشی شود. آنها با استفاده از کوپلرها در کنار هم قرار می گیرند، که بسته به کاربرد مورد نظر می توانند از نظر اندازه و عملکرد نیز متفاوت باشند.خریدار لوله داربست در تمامی بازار ها وجود دارد.

سه نوع کلی لوله داربستی وجود دارد: استاندارد، دفتر کل و ترانسوم. استانداردها لوله های داربست عمودی هستند که به عنوان تکیه گاه برای کل سازه عمل می کنند. آجرها به صورت افقی، معمولاً بین استانداردها، برای ارائه پشتیبانی جانبی اجرا می شوند. ترانسوم ها لوله های نگهدارنده کوچکتری هستند که عمود بر دفترها قرار دارند و برای ایجاد ثبات در سازه و ایجاد سطحی که می توان روی آن سکوها قرارداد استفاده می شود. همه این انواع مختلف لوله های داربست توسط کوپلر هایی به هم متصل می شوند که از خم شدن یا حرکت اضافی در هنگام تکمیل سازه جلوگیری می کنند. لوله ها و کوپلرها مدولار هستند، بنابراین می توان اشکال، ارتفاع، طول و عرض متفاوتی از سازه ها ساخت.

اگر ساختار داربست به طور کامل تثبیت نشود، حوادث متعددی ممکن است رخ دهد.
معمولاً برای ساخت لوله داربست از فولاد و آلومینیوم استفاده می شود. لوله های فولادی معمولاً سنگین تر هستند، اما به طور استثنایی نیز قوی هستند. لوله های آلومینیومی بسیار سبک تر هستند، اما نمی توانند به اندازه لوله های فولادی وزن را تحمل کنند. گاهی اوقات از لوله های کامپوزیت استفاده می شود، اگرچه این لوله ها نسبتاً گران هستند و تقریباً به اندازه لوله های فولادی استفاده نمی شوند. لوله های داربست را می توان به راحتی به طول برش داد و معمولاً در طول خاصی فروخته می شود - معمولاً حدود 20 فوت (6.3 متر) - و سپس بر اساس آن برش داده می شود. عرض معمولاً یک اندازه استاندارد نیز هست و ضخامت دیوارها می تواند تعیین کند که سازه تمام شده چقدر وزن را تحمل می کند.

لوله های داربست لوله هایی هستند که برای ساخت داربست استفاده می شوند.
در اکثر موارد لوله های فولادی گالوانیزه می شوند. این بدان معنی است که آنها با روی پوشانده شده اند، که به جلوگیری از زنگ زدگی و خوردگی به دلیل قرار گرفتن در معرض عناصر کمک می کند. لوله های آلومینیومی معمولاً نیازی به گالوانیزه ندارند، زیرا آلومینیوم نسبتاً در برابر زنگ زدگی و خوردگی مقاوم است. اگر فولاد گالوانیزه نباشد، معمولاً برای محافظت در برابر آسیب های جوی، رنگ آمیزی می شود یا به روش های دیگر شیمیایی می شود. فولاد در هنگام ضربه خوردن تمایل به خم شدن دارد، اما به راحتی می توان آن را به شکل خم کرد. آلومینیوم شکننده تر است و احتمال اینکه پس از ضربه به شکل خود بازگردد کمتر است.